در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند                 من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی                  عشق داند که در این دایره سرگردانند

جلوه گاه رخ او دیده من تنها نیست            ماه و خورشید همین آینه می‌گردانند

عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا       ما همه بنده و این قوم خداوندانند

مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم       آه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند

وصل خورشید به شبپره اعمی نرسد        که در آن آینه صاحب نظران حیرانند

لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ       عشقبازان چنین مستحق هجرانند

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار                 ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند

گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد               عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند

زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد         دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند

گر شوند آگه از اندیشه ما مغبچگان            بعد از این خرقه صوفی به گرو نستانند

حافظ

http://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh222/

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود                          نرود کارش و آخر به خجالت برود

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا                          به تجمل بنشیند به جلالت برود

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست                    که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر                حیف اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیل دل گمگشته خدا را مددی                        که غریب ار نبرد ره به دلالت برود

حکم مستوری و مستی همه بر خاتم تست         کس ندانست که آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمه حکمت به کف آور جامی                بو که از لوح دلت نقش جهالت برود

حافظ